Miastenia gravis – ciało, emocje i myśli. Psychologiczne funkcjonowanie w chorobie przewlekłej w ujęciu poznawczo-behawioralnym
Miastenia gravis jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną układu nerwowo-mięśniowego, której objawy obejmują między innymi osłabienie mięśni, nadmierną męczliwość, opadanie powiek, trudności z mówieniem, połykaniem czy oddychaniem. Choroba wpływa jednak nie tylko na ciało, lecz również na psychikę człowieka. Przewlekłe zmęczenie, nieprzewidywalność objawów oraz utrata wcześniejszej sprawności często prowadzą do lęku, depresji, poczucia winy i obniżenia poczucia własnej wartości.1
Osoby chorujące na miastenię bardzo często żyją w stanie stałego napięcia psychicznego. Organizm staje się źródłem niepewności, a każdego dnia pojawiać się może pytanie: „czy dziś będę mieć siłę?”. Jak zauważa Bessel van der Kolk, ciało przechowuje doświadczenia stresu i zagrożenia, a przewlekłe przeciążenie wpływa na funkcjonowanie całego układu nerwowego2. W chorobie przewlekłej człowiek zaczyna nieustannie monitorować własne ciało, analizować objawy i przewidywać możliwe pogorszenie. W konsekwencji, cierpienie psychiczne często nie wynika wyłącznie z samej choroby, lecz również ze sposobu interpretowania własnych doświadczeń.3
PRZECZYTAJ CAŁY ARTYKUŁ W FORMACIE PDF
Realizacja kampanii była możliwa dzięki wsparciu finansowemu Medison
